Teâdül

Bana her hafta sermuharririmiz

Derdi bir va'z-ı serhasâne ile!

-Haftaya bir hikâye yazmalısın!

Ben de her hafta bir bahane ile

Yazmayıp i'tizâr ederdim;

Siz

Haftaya bir hikâye yazmalısın,

Dedinizdi fakat bilir misiniz?

Yine ma'nilerim zuhûr etti,

Kardeşim geldi, validem gitti....

Ne zarar var, bu hafta mecmûa

Varsın artık hikâyesiz kalsın!..

Sermuharrir bu nutkı dinlerdi,

En nihâyet gülümseyip derdi:

-Ne denir böyle özr-i meşrûa?

Böyle her hafta m'ani'im çıktı

Sermuharrir hikâyeden bıktı,

Bana bir gün dedi:

Efendim siz

Başka mecmûaya devam ediniz!...

Ey hâyalimde bir zılâli kalan

Sanırım hatırındadır el'ân:

O zaman bir risâle-i edebin,

O müzeyyen «şelâle-i edeb»in

Belli başlı muharririydim ben;

Düşünüp bir hevesle gündüzden

Her gece bir hikâye başlardım.

Bana aşkın ederdi hep yardım,

Bana aşkın ederdi hep telkîn

Her gece bir hikâye-i nûşîn.

Senin enfâs-ı germ ü tâbınla

Pür şemîm-i şebâb olan odada,

Senin envâr-ı âfitâbınla

Bir zühûr-ı seher bulan odada,

-O piristû-yı mes'adet, o peri

Kaçacak zanneder de pencereden-

İndirip ince, mâî perdeleri

O büyük lambayı yakardım ben;

O kebûdî siperli fânûsun

O mülâyim ziyâsı altında,

-Sanki bir mâhitâb-ı mahsûsün

Sâye-i dilrübâsı altında-

Oturub bâkemâl-i şevk u heves..

Kalem elde, başım açık, dalgın

Düşünürken sımâhıma bir ses..

Hisli bir sîneden çıkan baygın,

Tatlı bir ses eder idi îsâl

Meselâ şöyle bir leziz hayal:

[Ezhâr-ı rebîîyeden ezher,

Mürgân-ı tabîat gibi cevvâl]

En neş'eli sözler leb-i sürhunda gülümser;

Enzârı birer işve-i seyyâl,

Her tavrı mübâhât ile mâlî:

Hâlinde nümâyân «beni sev!» der gibi bir hâl;

Şâyân-ı pereştiştir o hâli;

Gel gör ki daha kalbi küçüktür,

Ancak sıgıyor kendisinin hubb u hayâli...]

Ben bu hulyâ-yı şi're dalmışken

Gizlice, pây-ı nâzının ucuna

Basarak, yaklaşır, okurdun sen

Yazdıgım fırka-i muhayyeleden

Bir iki parça... Sonra mesrûren

Nâgehân bir sürekli handeyle

Beni îkâz ederdin... Âh o zaman

Yazdıgım fıkra-i latife bile,

Zannederdim kalır sana hayran;

Berf-i hoş-bû-yı sînen üstünde

Zülf-i gülnükhet-i perîşanın..

Bir demet hüsn-i harikulâde

Gibi endâm-ı cism-i nâzânın...

O tûfûlâne handeler, o nazar,

O güzel ihtirâz-ı şûhâne..

Sonra bîtâb u heves, mestâne

Yıgılıp sîneme sayıklamalar:

-Ne olurmuş yarın gice yazsan?...-

Yazdıgım fıkra-i bîhîn o zaman

Oracıkta kalırdı pür noksan

Fakat ey mest-i handekâr-ı hayat

Kalmasaydı o fıkralar eksik

Bu hikâye tamam olurmuydı?

Bu samimî terâne-i hevesât

Kaleme böyle ram olurmuydı?

Cenab Şahabeddin