Sürûd-ı Sehhâr

Güneş.. o tıfl-ı ziyâçehre dogmamıştı henüz;

Olurdu saf bulutlar rîşetırâz;

Kemâl-i nâz ü tereddütle, bîmecâlâne

Olurdu nûr-ı seher arza incilâperdâz;

Küşâde çeşm-i terakkubdu nâşikibâne

Tulû'ı şems-i münîre bütün nişîb ü firâz.

Güzel kadın nefesinden latîf bir nefha

Ederdi tâze gusûnu rehîn-i lerze-i nâz,

Birer şükûfe-i nâlân misâli dilberdi

Gusûn-ı sebz arasında tuyûr-ı zemzemesâz;

Uzakta bir derecikten gelirdi mevzûnen

Sımâh-ı dikkate bir ihtizâz-ı nâz ü niyâz;

Güzel dehenleri taklîd eden güzel güller

Hevâya serper idi bir şemîm-i rûhnevâz.

Bütün melâhatini gösterirdi sanki bahar,

Bahâr... O fasl-ı melâhat, o fasl-ı pür'-i câz.

Bu demde külbeciginden o köylü kız çıktı:

Güneşte yanmış olan pây-ı esmeri çıplak,

Güzergehindeki yerlerse kumlu taşlıktı;

Bir el belinde dayanmış, bir elde kûze-i âb;

Omuzlarında bir eski paçavradan esvâb

Yanaklarında fakat parlıyordu nûr-ı şafak,

Uzun saçında fakat vardı bir hayâl-i ziyâ

Ki eyliyordu serâpâ o cisme bahş-ı bahâ;

Zirâ paçavranın üstünde de güzel görünür!

Sabahleyin uyanınca gidip su doldurmak;

Onun vazifecigi şimdilik budur ancak!

Elinde destigiyle gider gelir dereye;

Eliyle bir dere, bir külbe gösterir şâyed

Sorarsa kendisine bir geçen:

- Kızım nereye?

O çapraşık yolunu pek güzel bilir derenin;

Elinde desticigiyle gider gelir oraya

Ederdi vaktini bir tâze kuş gibi imrâr.

Güzeldi, rûhunu lerzân ederdi her görenin;

Rakîbesi bile eylerdi şüphesiz ikrâr

Ki mâî gözleri bir lücce-i mücellâya

Düşen semâ-yı münevver misâli ma'nidâr

İdi.

Bu gün dahi çıktı o râh-ı tenhâya,

o kumlu taşlık olan yolda etti geşt ü güzâr:

Yolun solunda bir orman durur mehâbetle;

Yolun sagında kemâl-i sükûn u dehşetle

Siyâh servler altında türbeler görünür!

Fakat bu manzaralar eylemez onu tedhîş;

Memâtı, genç olan insan eder mi hiç derpîş,

Seher zamanı zalâm-ı leyâli kim düşünür?...

Lebinde hande vü nagme, devam eder yoluna;

Zaman zaman kelebekler gelir konar yoluna;

Zaman zaman o mehîb ormanın derûnundan

Sehâb-ı zemzemekâr tuyûr olur perrân...

Göründi işte yeşil sâhili güzel derenin:

Uzun bir âyînesi suretinde meşcerenin

Agaçların arasından güzâr edip gidiyor;

Bütün civârına bir tazelik nisâr ediyor.

Ne tatlı zemzeme: ancak bu savtı hâsıl eder

Tesâdüm eylese billûr içinde dürr ü güher!

Suyı görünce kızın gözlerinde oldu 'ıyân

Bir eski dostunu görmüş gibi ziyâ-yı sürûr;

Agaçların arasından yavaşça etti mürûr;

Gelince sahile, oldu civârına nigerân:

Yeşildi daglar, etekler yeşildi, mâî semâ

Olurdu bunların üstünde tül gibi mer'î;

O dilrübâ derenin rengi gök gibi mâî

İdi, bu âlemi yelpazelerde bâl-i sabâ!..

Şu mâî tüll yeşil 'âlemin içinde onu

Kolaydı benzetivermek beyaz bir çicege;

Bir iş mi benzetivermek o rütbe sâf olanı

Yabâni bir çicege, bir perîye, bir melege?

Şu sâf lücce kenarında kaldı, kız hayran

Yavaşça başladı ruhunda gizli bir heyecân...

Bu anda meşcereden bir terâne-i mahzûn

Dagıldı titreyek: bir kaval sesiydi bu ses!

Bu ses gelince kızın gûşuna, lebinde nefes

Kesildi, destini vaz' etti kalbine; zirâ

Kaval çalan çobana oldu görmeden meftûn!

Ona muhabbeti etti bu nagmeler ilhâm;

Göründü rûhuna gûyâ sabah içinde sabah,

Sabâh-ı sâf-ı rebîîde subh-ı sâf-ı garâm!

Cenab Şahabeddin