Pür Hüzn ü Heves

Ben şâ'ir olaydım sana, ey yâr-ı dilârâm

Hemşire-i ruhun gibi sözler getirirdim;

Bulsam sana lâyık yeni bir rişte-i ilhâm

Her beytime bir hissimi baglar da verirdim.

Veznim sesin olsaydı, neşîdemde bulurdum

Şi'rin daha hiç duymadıgı lahn-ı amîki;

Yâdımda kalan sözlerini yazmış olurdum

Yazsan sana şâyeste olan nazm-ı rakîki.

Şehbâl-i hayalinde gelen bir yeni fikre

Ruhumda olan eski sa'adetleri kattım;

Bir raks-ı heves vermek ümidiyle bu şi're

Âlâmımı, ekdârımı hep bir yana attım.

Ömründen ayırdım sana bir hisse-i handân;

Ettim bu küçük nazma iâre yeni bir ruh;

Lâkin dil-i elfâzıma dikkatle bakarsan

Her sözde görürsün yine bir nazra-i mecrûh.

Mânâsı hep âsûde, hep elfâzı remîde,

Kuylar gibi perende, çiçekler gibi sâbit...

Bilmem ne için oldu bu âvâre neşîde

Gündüz gibi pür velvele, akşam gibi sâkit?

Hep bir emel-i aşk u perestişle perîşan,

Benden sana gitsin bütün elhân ile ezhâr;

Etsin benim efgân-ı hayatım seni handan,

Senden bana gelsin bütün âlâm ile ekdâr.

Mazrûf-ı tebessüm gibidir ettigin âzâr,

Her cevrine gûyâ karışır girye-i şefkat:

Eyler bana mâhiyyet-i bîmislini ihtâr

Rûhûmda uçan mest ü muattar bir eziyyet,

Bir mâî gözün var ki niyâz-ı nigehiyle

Kadir bana ettirmege her kîni ferâmûş;

Bir tatlı sesin var ki olur nâza vesîle

Hem zemzeme-i hiddeti, hem durması hâmûş.

Sen bir asabî hiddet ile söyleniyorken

Okşar beni bir gizli temennî-i tekerrür;

Nâlân-ı terennüm görünen serzenişinden

Kalbimde dogar gizlice bir hiss-i teşekkür

Bak, ben yine bir dem'a-i mahzûnemi sildim;

Her cürmüme ragmen yine sen bence emelsin;

Her cürmüme ragmen seni ben afvedebildim,

Sen çünkü muâşık, mütehassis ve güzelsin!

Cenab Şahabeddin