Münâcât-2-

Ben ilâhî bu arz-ı pür mihenin

Oldum üstünde hep neşîdeserâ;

Zîr-i engüşt-i san'atında senin

İnleyen târ-ı ûd idim güyâ...

Dirsegim destgâh-ı san'atte,

Gözlerim levha-i semâda idi;

Gördügüm âlem-i hakikatte

Bir kebûdî hayâl-i sâde idi...

Açılıp gonceler gül oldukça

Itra dair terâneler yazdım;

Gonceler, kış gelip de soldukça

Etti ta'tîr-i ye'sime yardım...

Hep tabiat benim hayalimde

Vezn ile kafiyeyle süslü idi;

Bence bir nazm idi avâlimde

Hilkatin kıblegâh-ı ümmîdi...

Câm-ı elhân içinde rindâne

İçerek nûr-ı şi'ri mest oldum;

Yaşadım şi'r içinde mestâne;

Başka her şeyi bunda boş buldum.

Beni mes'ul tutma cürmümden

Hüsnün ey sâni'i keremkârı,

Cürm-i inşâdı mürtekibsem ben,

Yaradan sensin ıtr-ı ezhârı!

Şairiyettir işte ma'siyeti

Kalbimin ey ilâh-ı zevk u elem!

Arıyor çeşmim ufk-ı merhameti,

Bûse-i afvı bekliyor cebhem!

Cenab Şahabeddin