Makdem-i Yâr

Pervâne-i zerrîn gibi her zühre-i zerrîn

Titrerdi zümürrüdgeh-i lerzân-ı çemende;

Çağlardı leb-i sîm-i hıyâbân-ı semende

Bir çeşme-i billûr ile bir cûy-ı bilûrîn;

Düşmüştü siyehberg-i şebe şebnem-i sîmîn;

Şebnem gibi titrerdi kamer leyl üzerinde;

Ber şebpere-i hufte, bir âhû-yı çerende

Vermişti bu nüzhetgehe bir vahşet-i nermîn...

Âhu ile şebpere vü evrâk ile ezhâr

Nâgâh fısıldaştı leb-i âb-ı revânda;

Zîrâ, şu perîhâneye karşı, bu evânda

Ey dürr-i yetîm-i sadef-i şefkatim, ey yâr,

Sen bir meh-i zîrûh gibi yükseliyordun,

Muzlim korunun zıllı içinden geliyordun.

Cenab Şahabeddin