Giysû-yı Yâr

Zülfünü bînizâm ü bîpervâ

Dagıtır şâne-i tabiat,

Cem'eder bâkemâl-i istignâ

Lemse-i şûh-ı bâd-ı nisviyyet...

Şimdi bir nefha-i heves dagıtır,

Yine bîhûde topladın, ördün;

Ne kadar toplasan perişandır,

Toplanır saçların dagılmak için....

Kaldı gönlüm şu dâmgâhında,

Dâm-ı zülf-i hevespenâhında

Ebedî bi esîr ü nahcîrin.

Zer-i zülfünde her ham-ı sâhir

Sanki bir halka-i muziyyesidir

Unk-ı rûhumda baglı zencîrin...

Eylerse nasıl hüsn-i hazînin

Giysû-yı zerîninle tetevvüç,

Eyler şeb-i ekdârımın üstünde temevvüç

Bir fecr-i tesellî gibi giysû-yı zerînin.

Zülfün arasından bana mutlak

Âlem görünür nûr ile memlû;

Bir 'ıyd-i münevver gibi ey hüsn-i semenbû

'Ömrün bana zülfün arasından güler ancak.

Ba'zen onu ben rûyuma serper,

Okşar, öperim mest ü münevver;

Ba'zen o bana râz-ı bahârânı fısıldar.

Gönlüm ona her derdini söyler;

Her hissimi her fikrimi dinler

Bir mahrem-i rûhumdur o giysû-yı ziyâdâr.

Saçların, âh o pür vefâ saçlar,

Şeb-i mihnette okşuyor başımı.

Sen uyurken yanında ben aglar,

Gizlerim saçlarında gözyaşımı.

Âh, o giysû-yı tesliyetkârın

Edemem o ıtr-ı mihribânını terk;

Kefenim olsa zülf-i zertârın

Bir müzehheb firâş olur bana merg.

Elem-i dag 'ömrün eksiliyor

Saçların pür hevâ-yı müskir-i dil

Okşadıkça ser-i küdûretimi.

Leyl-i zahmımda an-be-an siliyor...

Bir muattar, muzî, ipek mendil

Gibi zülfün dem-i felâketimi...

Cenab Şahabeddin