Don Juan

Ey benim münhezim fütâdelerim,

Sevdiniz hep sevilmeden beni siz;

Yanmak isterdi göğsünüzde serim

Âteşimden kül oldu âteşiniz...

Dönerek mâzî-i mükevkebime

Ne zaman etmek istesem sizi yâd

Getirir hâtırâtınız lebime

Gizli bir lezzet-i türâb ü remâd...

Sanki âvâre bir güneştim ben

Her su üstünde in'ikâs ettim:

Dîdeler parladı hayalimden,

Kimseden şu'le almadım kendim.

Sormadım nefsime ne kıymeti var

Avucumdan geçen hazînelerin;

Bir açık evde boş duran odalar

Bence timsâli oldu sîneleri.

Şüphe, kıskançlık, arzû, hasret

Vermeyince biraz elem kalbe

Başka bir inhizâm olur elbet

Hep nevâziş ve dâ'imâ galebe!

Bir kadından geçince diğerine

Zannederdim ki aşkı bulmuştum;

Usanıp bûseden, kadın yerine

Maraz-ı 'aşka 'âşık olmuştum.

Olmadı bir melîkeye bende

Mülk-i nisvânda rûh-ı derbederim;

Şimdi ben kayserin serîrinde

Kimsesizlikten ağlayan neferim!

Cenab Şahabeddin