Cûy-ı Hoşrevân

Ol cûy-ı hoş revâna düşer 'aks-i ahterân;

Ol cûy-ı girye-rize iner zulmet-i leyâl

Bir gün zılâl-bahş olur eşcâr-ı pür zilâl,

Ferdâsı berg-i mürde döker mevsîm-i hazân

Virmekte her dakika ona başka bir kelâl

Ol cûda gösterir eser-i mekrini zamân

Ol cûya sanki matmah-ı 'ayn olmuş âsmân

Ol cûda âsmâna bir âyine-i melâl

Mahdûd rehgüzârı dikenlerle serbeser

Eşvâk-ı rehgüzârına ragmen akar, gider;

Pür-hûn u yâre mansıbına eyler ittisâl;

Mansıbda muntazırdı ona bir yemn-i keder!

Ey rûh-ı pür ümidim, ey âşub-ı pür hayâl

Bir şa'irin hayâlidir o cû-yı bî meâl!