— Babacığım, terlemişsin, gel, terini sileyim!.

— Sil bakayım, benim güzel, merhametli meleğim.

— Nerde kaldın?

— Denizdeydim, bugün sular azgındı.

O her zaman küreğime boyun eğen akıntı

Çılgın akan bir sel gibi öfkesini artırdı;

Beni epey uğraştırdı, ter içine batırdı.

— Yarın dinlen...

— Ya sizlere kimler ekmek getirir?

Hangi komşu bir küçük tas sıcak çorba yedirir?

Olmaz yavrum, her gün gibi yarın dahi giderim;

Çalışarak Yaradan’dan size rızık isterim.

Demek bana yüreciğin acıyor ha?... Hey çocuk!

Biz küçükten mayamızı terler ile yoğurduk.

Bugüne dek ne boralar içersinde çalıştık;

Sen üzülme yavrucuğum, biz zahmete alıştık.

Biz sefiller, çok vakitler bir parasız kalırız;

O kadar ki yorgan, döşek satıp ekmek alırız.

Lâkin Allah yine bizi esirgemiş, kayırmış;

Biz kullara sizler gibi teselliler ayırmış.

Evet bana tesellisin, zira ki ben her gece

Kulübemin eşiğinden içeriye girince:

Senin bana bir gülüşün her derdimi uyutur;

Ah seninle yorgun gönlüm çektiğini unutur!...